ՉՈՒԴԻԿ

Հեծանվորդները արշավի ժամանակ հանդիպեցին մի ահավոր տեսարանի: Այս գամփռի ձագին (այո-այո, նա դեռ ձագ է) պարանով կապել էին մեքենայի հետևից և քարշ էին տալիս: Հեծանվորդները կանգնեցնում են մեքենան, կռիվների գնով կտրում թելը և շանը տեղափոխում մայթ: Որից հետո ահազանգում են Դինգո կամավորներին:
Կամավորները գնում են շան հետևից ու նրան տանում բժշկի:
Շան ամբողջ մարմնի վրա մանր ու մեծ վերքեր էին, վնասված էր առնանդամը, ինչպես նաև նրա մոտ սկսվել էր պիրոպլազմոզ և լիպտոսպիրոզ:

 

Նա վարակիչ էր թե' մարդկանց, թե' կենդանիների համար, սակայն Դինգո կամավորներ Լյուսի և Խաչիկ Հարությունյանները նրան տարան իրենց տուն` վտանգելով սեփական առողջությունը: Նրանք պայքարեցին շան կյանքի համար 7 երկար և ձիգ օր:
Ցավոք նա չապրեց...

Ահա Լյուսիի վեջին նամակը նրա մասին "մահը միշտ դաժան է... 7 օր տառապանք, ցավ, ուրախություն, հույս, անճարություն, լաց, հրաշքի սպասում... անցավ ամեն ինչ, վերջացավ մի քանի րոպեում, թողնելով միայն դատարկություն ու վիշտ... ծնվեց չգիտեմ որտեղ, ապրեց ընդամենը 8 ամիս տանջանքներով ու ցավով ու մահացավ 7 երկար ու ձիգ օր... հույս ունեմ, գոնե մի կաթիլ արև ու սեր տարավ իր ներսում, զգաց մեր սերը ու մեռավ մեր ձեռքերի մեջ, սպասեց ինձ 2 ժամ, թեկուզ տառապանքի գնով, ու ցավերի մեջ հանգավ............... ու էլ ոչ ոք երբեք ինձ չի կարող ասել, թե կենդանիները հոգի չունեն, ես հենց նոր տեսա, թե ինչպես է հոգին թողնում մարմինը...... Ատվաց հոգիդ լուսավորի իմ ՀՐԱՇՔ, կհիշենք ու կսիրենք մինչև կյանքի վերջ, հանդիպման ակնկալիքով........ ներիր, որ չկարողացանք..."

Last modified on Կիրակի, 29 Դեկտեմբերի 2013 11:52

Login to post comments

More in this category:

Բարի Գալուստ

Go to top